October 17, 2019

Το ισχυρότερο κίνητρο στη συμπεριφορά ενός παιδιού είναι η επιθυμία του να ανήκει

Ανάγνωση σε 1′

Όλη η ανθρώπινη συμπεριφορά είναι σκόπιμη, κρύβει από πίσω της έναν σκοπό, είτε ξέρουμε συνειδητά ποιός είναι αυτός, ή όχι.

Οι άνθρωποι είναι κοινωνικά όντα, ήδη από τη γέννησή τους. Νιώθουν ενστικτωδώς την ανάγκη τους να ενσωματωθούν σε ένα κοινωνικό σύνολο γιατί η ασφάλειά τους ή η έλλειψή της, εξαρτάται από το αίσθημα ότι κάπου ανήκουν.

Προσπαθήστε να το δείτε από τα μάτια ενός παιδιού. Το βρέφος δεν ξέρει ότι ο γονιός του είναι ο απόλυτος προστάτης του που θα πασχίσει για τις ανάγκες του πάση θυσία. Το μικρό παιδί δεν ξέρει ότι ο γονιός του ή ο φροντιστής του είναι απόλυτα αφοσιωμένος/η στην υγιή του ανάπτυξη και την ικανοποίηση των βασικών και άλλων του αναγκών. Γι’αυτό, από πολύ μικρό, το παιδί ψάχνει ακατάπαυστα να βρει τρόπους για να ανήκει στο σύνολο, εφόσον αυτό εξασφαλίζει την ασφάλειά του και την ίδια του την επιβίωση.

Από τις παρατηρήσεις του και τις επιτυχίες του, τραβάει συμπεράσματα: ‘Α! έτσι μπορώ να ανήκω.’ ‘Με αυτό τον τρόπο μπορώ να έχω σημασία για τους άλλους.’ Έτσι βρίσκει τα κίνητρα για τη συμπεριφορά του.

Όμως, δεν γνωρίζει ποιά είναι τα κίνητρα αυτά. Κινείται αποκλειστικά με τη μέθοδο της δοκιμής και του λάθους (trial and error):

  • επαναλαμβάνοντας τις συμπεριφορές αυτές που θα του δώσουν ένα αίσθημα ότι ανήκει, και
  • εγκαταλείποντας αυτές που θα το κάνουν να νιώσει ότι είναι στο περιθώριο.

Και έτσι, έχουμε τη βάση για να μπορέσουμε να κατευθύνουμε τη συμπεριφορά των παιδιών μας. Αν όμως δεν καταλάβουμε με ποιούς τρόπους το παιδί νομίζει ότι ανήκει κάπου, μπορεί να συναντήσουμε εμπόδια και να κάνουμε λάθη.

Παράγοντες που επηρεάζουν την οπτική γωνία ενός παιδιού: