Και ενώ έχω βάλει το όριο με ενσυναίσθηση, "χτυπάω" σε τοίχο. Και τώρα, τι;
Επικαιρότητα ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΝΗΠΙΟ

Και ενώ έχω βάλει το όριο με ενσυναίσθηση, “χτυπάω” σε τοίχο. Και τώρα, τι;

April 29, 2021

author:

Parenting.gr

Και ενώ έχω βάλει το όριο με ενσυναίσθηση, “χτυπάω” σε τοίχο. Και τώρα, τι;

Ανάγνωση σε 5′

Και εκεί που νόμιζα ότι είχα κάνει το χρέος μου σαν μαμά, μιας και με τον 5-χρονο γιο μου συνεργάζομαι πλέον πολύ καλά, έφτασε η μικρή μας στην ηλικία που τα μικρούλια αρχίζουν να ξυπνούν από τον βρεφικό τους λήθαργο και να γίνονται σιγά σιγά ανθρωπάκια, με απαιτήσεις, με απόψεις και με διεκδικήσεις πέρα από πάσα υποψία!

Κάπως έτσι βρέθηκα πάλι σε άγνωστα νερά, γιατί αν είσαι μαμά (ή μπαμπάς), θα το ξέρεις, στο πρώτο παιδί είσαι «από πάνω,» προσέχεις τα πάντα και διαβάζεις μανιωδώς για να τα κάνεις όλα όπως πρέπει. Το δεύτερο το αφήνεις λίγο-πολύ στην τύχη του. Λίγο επειδή ξέχασες αυτά που έκανες στο πρώτο, λίγο επειδή δεν έχεις την ίδια διάθεση να ασχοληθείς στον ίδιο βαθμό, τώρα που έχεις δύο αγγελούδια να γυροφέρνεις, λίγο επειδή βαθιά μέσα σου εύχεσαι πως ό,τι κατάφερες στο πρώτο, ως δια μαγείας θα διακτινιστούν και στο δεύτερο, αλλά όχι!

Πού τέτοια τύχη..

Η μικρή μου αντιρρησίας λοιπόν, με έφερε ξανά προ των ευθυνών μου. Γιατί όταν διάλεγε το μπλε καπέλο, αμέσως μετά ήθελε το ροζ, και όταν της έδινα το ροζ ήθελε πάλι το μπλε. Μετά μπορεί να μου ζητούσε χυμό, και χωρίς να τον έχει πιει ήθελε και γάλα, για να τα βρω και τα δύο άθικτα στο τραπέζι της κουζίνας μία ώρα μετά, και τη μικρή μου κάπου εξαφανισμένη μέσα στο σπίτι. Ούτε λόγος για να φορέσει πιζάμες το βράδυ, ήθελε φυσικά να κοιμηθεί με το φόρεμα, και άλλος ένας γολγοθάς εκεί για την επιλογή του.

Λένε ότι τα παιδιά είναι διαφορετικά, ο ένας είναι έτσι και ο άλλος αλλιώς. Ο ένας εύκολος και ο άλλος δύσκολος. Όσο και να ήθελα να επαναπαυτώ σε αυτή την ομολογουμένως δημοφιλή άποψη, βγάζοντας από πάνω μου όλο το βάρος της ευθύνης, βαθιά μέσα μου ήξερα ότι το γεγονός πως η μικρή μου ήταν «δύσκολη» είχε άμεση σχέση με τον τρόπο που της είχα φερθεί.  

Και όχι μόνο με αυτόν, αλλά και με άλλες αναπόφευκτες συγκυρίες, όπως το ότι ήρθε στον κόσμο με έναν ικανότατο μεγαλύτερο αδερφό με το καλημέρα, και άλλα ανάλογα. Αλλά ούτε σε αυτές μπορούσα να καταλογίσω εξ’ολοκλήρου την διαφορά συμπεριφοράς του ενός παιδιού μου με του άλλου.

Έτσι κάθισα για λίγο να σκεφτώ ένα βράδυ, και συνειδητοποίησα ότι το γλυκό μου κοριτσάκι δεν ήθελε απαραίτητα το μπλε καπέλο, ούτε διψούσε για χυμό και γάλα μαζί, ήθελε όμως να έχει την προσοχή μου και με έβαζε συνεχώς να ασχολούμαι μαζί της! Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Γιατί είχα λιγότερη υπομονή μαζί της, και τα παρατούσα όταν δεν έβγαζα άκρη, και της έδινα λιγότερη προσοχή (είχα και άλλο ένα παιδί που την ήθελε αυτή).. και.. και..

Έκανα δύο πράγματα λοιπόν. Φρεσκάρισα τη μνήμη μου για τα δεδομένα της ηλικίας της που τα είχα λησμονήσει σε έναν βαθμό και κατάλαβα ότι πολλά τερτίπια της, είχαν να κάνουν με το αναπτυξιακό της στάδιο. Ένα από αυτά ήταν ότι τα παιδάκια στις ηλικίες 2-4 είναι εγωκεντρικά και θέλουν να γίνεται το δικό τους, δεν καταλαβαίνουν απαραίτητα τα οφέλη του να ευχαριστήσουν κάποιον άλλο, τα ενδιαφέρει μόνο ο εαυτός τους. Και άλλα τέτοια.

Όμως, και εδώ μπαίνω στο θέμα μας, το ότι τα ήθελε όλα δικά της, δε σημαίνει ότι μπορούσε να τα έχει κιόλας! Το δεύτερο λοιπόν που έκανα, ήταν να επανεξετάσω τις μεθόδους μου, και όταν στην προτροπή ‘Αγάπη μου, έλα να πλύνεις τα δοντάκια σου’ η απάντηση ήταν ‘Μαμά, κοίτα τί ωραία κόκκινα μαλλιά που έχει η γοργόνα, πάρε εσύ αυτή. Γειά σου τί κάνεις;’ κατάλαβα πως έπρεπε να βρω τρόπο να ξανα-συντονιστώ μαζί της. Και αυτό αγαπητοί μου, θέλει περίσσεια καπατσοσύνης!

Ακούω συχνά από μαμάδες ή μπαμπάδες ότι το να πεις στο παιδί σου κάτι με γλυκό τρόπο, δε λειτουργεί. Πρέπει είτε να του φωνάξεις, ή να το αφήσεις να κάνει ό,τι θέλει. Υπάρχει όμως και μία μέση οδός που λέγεται θέτω όρια με ενσυναίσθηση. Κάτι που το έκανα με τον γιο μου, αλλά είχα ξεχάσει τις ιδιαιτερότητες αυτής της μεθόδου σε μικρότερα παιδάκια. Επιπλέον, με τον γιο μου, δεν είχαμε προλάβει να φτάσουμε ποτέ σε αυτά τα επίπεδα αποσυντονισμού στην επικοινωνία μας.

Διαβάστε: Τα παιδιά συνεργάζονται πιο εύκολα, όταν νιώθουν ότι τα καταλαβαίνουμε

Δεν είναι ότι δεν το έκανα και με την κόρη μου, αλλά ο διάλογος πήγαινε ως εξής: ‘Αγάπη μου, είναι ώρα για παραμύθι! Διάλεξε όποιο θες και φέρνω την οδοντόβουρτσα’ ‘Μαμά, θέλω να παίξω’. ‘Γλυκιά μου το καταλαβαίνω ότι θέλεις να παίξεις, αλλά είναι ώρα για ύπνο’ ‘Όχι, θέλω να παίξω μαμά..’ ‘Ναι, το βλέπω ότι περνάς ωραία, αλλά…’ ‘Μαμά, πάρε εσύ τη γοργόνα – Γειά σου τί κάνεις;’

Ωπ. Τοίχος! Πόσες φορές πια να πω ότι την καταλαβαίνω..

Κάπως έτσι λοιπόν αρκετοί γονείς μπορεί να εγκαταλείψουν την προσπάθεια και να απορρίψουν μιά και καλή την πρακτική αυτή, ποιος όμως μπορεί να τους κατηγορήσει; Εγώ σίγουρα όχι!

Έπρεπε λοιπόν να πάω στην επόμενη πίστα. Παραθέτω παράδειγμα: ‘Αγάπη μου, είναι ώρα για παραμύθι! Διάλεξε όποιο θες και φέρνω την οδοντόβουρτσα’ ‘Μαμά, θέλω να παίξω’. ‘Γλυκιά μου το καταλαβαίνω ότι θέλεις να παίξεις αλλά είναι ώρα για ύπνο’ ‘Όχι, θέλω να παίξω κι άλλο μαμά..’

‘Για δείξε μου τί κάνεις! Πω πω, έχεις φτιάξει ολόκληρο κόσμο εδώ, και σκέπασες και τις κούκλες στο κουκλόσπιτο με την κουβέρτα, τι ωραία!’ Μοιράζομαι λοιπόν τον ενθουσιασμό της και την επαινώ για τον τρόπο που παίζει. Μπαίνω στον κόσμο της.

‘Έλα, κλείσε και την πόρτα του κουκλόσπιτου και πάμε να ξαπλώσεις σιγά σιγά.’

‘Θέλω να παίξω λίγο ακόμα μαμά..’ ‘Το βλέπω ότι περνάς ωραία γλυκούλα μου, για να δούμε, τί θα μπορούσες να κάνεις αύριο με τις κούκλες; Ίσως να τις βάλεις στο τραπέζι της κουζίνας για πρωινό;’ ‘Μπορείς να το κάνεις αμέσως μόλις ξυπνήσεις!’ Μεταφέρω τη συνέχιση του παιχνιδιού στην επόμενη μέρα.

Και συνεχίζω ακάθεκτη.

Εκεί λοιπόν που νομίζω ότι συναντάω τοίχο, απλώς συνεχίζω. Μπορεί να μου φαίνεται ότι όλο αυτό το πήγαινε-έλα ‘Έλα να ξαπλώσεις’ ‘Όχι μαμά, θέλω να παίξω’ δεν οδηγεί πουθενά, αλλά η αλήθεια είναι ότι εκείνη την ώρα συντελείται μία πολύ σημαντική διεργασία στο μυαλουδάκι της. Καταλαβαίνει το όριο αλλά δεν το έχει αποδεχτεί ακόμα. Πρέπει να φτάσει στο σημείο να αφεθεί και να το πάρει απόφαση βαθιά μέσα της ότι έτσι έχουν τα πράγματα, θέλει δεν θέλει. Από τη στιγμή που θα φτάσει σε αυτό το σημείο – από τη στιγμή που όλοι μας φτάνουμε σε αυτό το σημείο, να αποδεχτούμε κάτι που δεν θέλουμε – είμαστε πια έτοιμοι να συνεργαστούμε με το σύμπαν και να αντιμετωπίσουμε την όποια κατάσταση πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Φυσικά, είναι πολύ πιο δύσκολο για ένα εγωκεντρικό 3χρονο κοριτσάκι παρά για κάποιον μεγαλύτερο.  

Είναι όμως και ένα σημαντικό μάθημα ζωής και μία ανεκτίμητη δεξιότητα που θα τη βοηθήσει όταν γίνει 19 χρονών να κλείνει από μόνη της την τηλεόραση όταν πρέπει να διαβάσει, ή να πειθαρχεί τον εαυτό της ευκολότερα για να αντιμετωπίσει τις μεγάλες προκλήσεις στη ζωή της. Από μόνη της. Από επιλογή.

Η παραπάνω φαινομενικά υπεράνθρωπη προσπάθεια που έχω επωμιστεί, έχει τη δυνατότητα να της διδάξει να φτάνει στον δικό της τοίχο, και παρά την απογοήτευσή της, να τον διαχειρίζεται, ενώ αν απλώς την ανάγκαζα να κάνει αυτό που δεν θέλει, θα φρόντιζε πρώτα να μου κάνει τη ζωή δύσκολη και μετά να ξαπλώσει επειδή της το επέβαλα – άδικα (!) – εγώ, η κακιά μαμά, και θα έχανε το μάθημα ζωής.

Διαβάστε: Γιατί πρέπει να αφήνουμε τα παιδιά μας να αποτυχγάνουν

Και είμαι σίγουρη ότι με τον καιρό, η υπεράνθρωπη προσπάθεια που μπορεί να καταβάλλω τώρα θα μου γίνει και εμένα πιο εύκολη, θα μου βγαίνει πιο φυσικά και θα παίρνει λιγότερο χρόνο. Όλα αυτά, από την εμπειρία μου, γίνονται ευκολότερα με τον καιρό, για γονιό και παιδί.

Μέχρι τότε, δεν ξεχνώ να την κοιτώ στα μάτια, να της χαμογελώ, να αγνοώ την απόγνωσή μου όταν η αντίστασή της με φτάνει στα άκρα, και να συνεχίζω εκεί, ακάθεκτη. ‘Σε καταλαβαίνω αγάπη μου, αλλά..’

Και αν κάποιο απόγευμα έχω 5 λεπτά διαθέσιμα και βρω αυτή τη γοργόνα πεταμένη στο πάτωμα, θα την αρπάξω και θα πάω αμέσως στην κόρη μου:

Γειά σου, τί κάνεις;”