Τυπικές αντιδράσεις των παιδιών στο διαζύγιο
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΧΕΣΕΙΣ

Τυπικές αντιδράσεις των παιδιών στο διαζύγιο

November 14, 2020

author:

Parenting.gr

Τυπικές αντιδράσεις των παιδιών στο διαζύγιο

Μετά από ένα διαζύγιο, μεγάλο μέρος της προσαρμογής για τα παιδιά εξαρτάται από την ποιότητα της σχέσης τους με τον κάθε γονέα πριν από το διαζύγιο, την ένταση της γονικής σύγκρουσης, τη διάρκεια της διαδικασίας μέχρι την οριστική ρήξη και την ικανότητα των γονέων να επικεντρωθούν στις ανάγκες των παιδιών μετά το διαζύγιο. Συνήθως, τα παιδιά των οποίων οι γονείς είχαν ένα δύσκολο διαζύγιο, υιοθετούν ενστικτωδώς συμπεριφορές που τα βοηθούν να αισθάνονται ασφάλεια.

Ας δούμε μερικές χαρακτηριστικές αντιδράσεις παιδιών στο διαζύγιο και τον χωρισμό:

shutterstock_62835445

Άρνηση

Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα σε μικρά παιδιά και εκδηλώνεται με την αφήγηση ψεύτικων ιστοριών. “Η μαμά μου ο μπαμπάς μου και εγώ θα πάμε στη Disneyland”. “Μετακομίζουμε σε νέο σπίτι και ο μπαμπάς θα μένει στο διπλανό διαμέρισμα”. Επίσης, δημιουργούν με τη φαντασία τους σκηνές συμφιλίωσης.

Εγκατάλειψη

Όταν οι γονείς χωρίζουν, τα παιδιά αγωνιούν για το ποιος θα αναλάβει τη φροντίδα τους. Αισθάνονται ότι οι γονείς “χωρίζουν” και από τα ίδια και φοβούνται ότι θα εγκαταλειφθούν από τον έναν ή ακόμα και από τους δύο γονείς τους. Το πρόβλημα αυτό επιδεινώνεται όταν οι γονείς προσπαθούν να πάρουν τα παιδιά με το μέρος τους με έμμεσο τρόπο ή εκφράσεις όπως: “Ο μπαμπάς μας άφησε” κτλ ή όταν δεν είναι συνεπείς στα ραντεβού τους με τα παιδιά λόγω των αυξημένων πλέον υποχρεώσεών τους.  Τότε, τα παιδιά από ανασφάλεια προσπαθούν να προκαλέσουν αντιδράσεις υπερπροστασίας και εμφανίζουν έντονες και αντιδραστικές συμπεριφορές.
Αν τα παιδιά δεν έχουν την «άδεια» να διατηρήσουν καλή σχέση με τον άλλο γονέα, ή αν νομίζουν ότι πέφτει πάνω τους η ευθύνη της φροντίδας των γονιών τους μετά το διαζύγιο, είναι πιθανό να έχουν συναισθήματα διαιρεμένης πίστης μεταξύ των δυο γονέων τους ή, σε ακραίες περιπτώσεις, μπορεί να πάρουν το μέρος του ενός γονέα εναντίον του άλλου γονέα.

Ανάγκη για πληροφόρηση

Τα παιδιά θέλουν να μάθουν λεπτομέρειες για το τι θα συμβεί και πως θα τους επηρεάσει. Οι ανακοινώσεις από τους γονείς πρέπει να είναι σε ενιαία φιλοσοφία,  προσαρμοσμένες στην ηλικία των παιδιών και να μην είναι ψεύτικες.

shutterstock_140713801

Θυμός και η εχθρότητα

Τα παιδιά μπορεί να εκφράζουν θυμό και εχθρότητα σε συμμαθητές, αδέλφια, ή γονείς.  Η εχθρότητα των παιδιών προς τους γονείς συχνά απευθύνεται σε αυτόν που θεωρούν υπεύθυνο για την κατάσταση. Η ψυχολογία αυτή μπορεί να εκφράζεται σαν εσωστρέφεια, που θα μπορούσε να πάρει ακόμα και τη μορφή της κατάθλιψης. Επίσης, είναι πιθανό να επηρεαστεί η σχολική  επίδοση των παιδιών.

Κατάθλιψη

Λήθαργος, διαταραχές στον ύπνο και τη διατροφή, εξάρσεις, κοινωνική απόσυρση, αυτοτραυματισμοί (πιο συχνά σε εφήβους).

Παλιμπαιδισμός/Υπερωριμότητα

Τα παιδιά μπορεί να επανέλθουν σε κάποιο προηγούμενο στάδιο ανάπτυξης, στο οποίο ένιωθαν σιγουριά και αγάπη και από τους δυο γονείς. Μπορεί να μιλούν “μωρουδίστικα” ή να βρέχουν τα κρεβάτι τους. Επίσης, τα παιδιά μπορεί να αναπτύξουν γονεϊκή συμπεριφορά, ανάλογα με τις συναισθηματικές και σωματικές ανάγκες που διαισθάνονται ότι έχουν οι γονείς τους: “Κάποιος πρέπει να είναι υπεύθυνος εδώ”. 

Προσπάθεια για συμφιλίωση

Όσο μεγαλύτερη είναι η σύγκρουση μεταξύ των γονέων, τόσο τα παιδιά προσπαθούν να πετύχουν την συμφιλίωση των γονέων τους. Είναι σαφές ότι οι γονείς δεν είναι πια “μαζί” στις ζωές τους. Έτσι, τα παιδιά ενεργούν συχνά με τρόπους που αναγκάζουν τους γονείς τους να αλληλεπιδρούν (αρνητικά ή θετικά). Τα παιδιά των οποίων οι γονείς είχαν πολύ συγκρουσιακή σχέση κατά τη διάρκεια του γάμου, συχνά μπερδεύουν τα ισχυρά συναισθήματα της σύγκρουσης με την οικειότητα. Η έλλειψη των καυγάδων αντί να τα ικανοποιεί τα αγχώνει.

shutterstock_133723673

Ενοχοποίηση

Επειδή συχνά οι συζυγικές συγκρούσεις μπορεί να σχετίζονται με τις ευθύνες των γονέων, τα παιδιά συχνά αισθάνονται υπεύθυνα για το διαζύγιο των γονιών τους, θεωρώντας ότι κατά κάποιο τρόπο η συμπεριφορά τους συνέβαλε σε αυτό. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν οι γονείς διαφωνούν κατά τη διάρκεια των συναντήσεων με τα παιδιά ή για τη διαπραγμάτευση για τα χρονοδιαγράμματα: τα παιδιά βλέπουν τους γονείς να τσακώνονται για αυτά. Έτσι, μπορεί να δυσκολεύονται με τις μεταβάσεις σε άλλους χώρους ή να αρνούνται να πάνε με τον άλλο γονέα.

Ξεσπάσματα

Τα παιδιά συχνά εκτονώνουν τόσο τον δικό τους θυμό. όσο και των γονιών τους. Σε μια προσπάθεια να επιβιώσουν σε ένα εχθρικό περιβάλλον, τα παιδιά παίρνουν συχνά το μέρος του γονέα με τον οποίο μένουν. Αυτό μπορεί να εκδηλωθεί με άρνηση να μιλήσουν στο τηλέφωνο με τον άλλο γονέα ή με απροθυμία να μοιραστούν χρόνο μαζί του. Οι έφηβοι συνήθως ξεσπούν με τρόπο παρόμοιο με τον τρόπο των γονέων.

Συνοψίζοντας, οι αναμενόμενες συμπεριφορές είναι η δοκιμασία της πίστης του ενός γονέα, η προσπάθεια να μην πληγώσουν τους γονείς,  η προσπάθεια να πετύχουν αλληλεπίδραση των γονέων επειδή δεν θέλουν το διαζύγιο,  η προσπάθεια άσκησης εξουσίας πάνω στην κατάσταση, η έκφραση οργής για το διαζύγιο και μερικές φορές η άρνηση να ακολουθήσουν τον άλλο γονέα.

 

Originally posted 2016-07-23 04:43:37.