Το ξύλο ΔΕΝ βγήκε από το παράδεισο
ΝΗΠΙΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΑΙΔΙ ΠΑΙΔΙ ΣΧΕΣΕΙΣ

Το ξύλο ΔΕΝ βγήκε από το παράδεισο

November 19, 2021

author:

Parenting.gr

Το ξύλο ΔΕΝ βγήκε από το παράδεισο

Τον Οκτώβριο του 2005, δημιουργήθηκε στη χώρα μας το Δίκτυο για την Πρόληψη και Καταπολέμηση της Σωματικής Τιμωρίας με στόχο να προστατεύσει τα παιδιά από τα βίαια ενήλικα χέρια. Αφορμή για τη δημιουργία του δικτύου έγινε η κοινή διαπίστωση από φορείς που φροντίζουν παιδιά, ότι χρειάζεται εκτεταμένη συνεργασία και συντονισμένη εκστρατεία ενημέρωσης για να σταματήσουν οι γονείς να δέρνουν τα παιδιά τους! Όσο κι αν αυτό φαντάζει απίστευτο είναι αληθινό. Χρειάστηκε ολόκληρη εκστρατεία ενημέρωσης με τη συμμετοχή επωνύμων, για να πεισθεί το ενήλικο κοινό ότι το ξύλο ΔΕΝ βγήκε από το παράδεισο.

Αλλά ας δούμε αρχικά τί εννοούμε με τον όρο σωματική τιμωρία: Ως σωματική τιμωρία ορίζεται η πράξη επιβολής πόνου ή σωματικής δυσφορίας σε ανήλικο, με σκοπό τον σωφρονισμό ή τον έλεγχο της συμπεριφοράς του. Μορφές σωματικής τιμωρίας μπορεί να είναι, μεταξύ άλλων, το «ξύλο», το χαστούκι, το άγριο σπρώξιμο, το χτύπημα με αντικείμενο, το ταρακούνημα, το τράβηγμα (αυτιού, μαλλιών κ.λπ.), το δάγκωμα κ.α.

Και τώρα ας αναλογιστούμε όλοι εάν θεωρούσαμε ένα ταρακούνημα, σωματική τιμωρία. Δυστυχώς όχι. Στο μυαλό μας η σωματική τιμωρία μπερδεύεται με την παιδική κακοποίηση, την οποία ευτυχώς η πλειοψηφία των γονιών καταδικάζει. Παρόλα αυτά οποιαδήποτε μορφή σωματικής τιμωρίας παραβιάζει θεμελιώδη δικαιώματα των παιδιών, προσβάλλει την προσωπικότητά τους, τα πονάει σε ψυχή και σώμα και τα εξοικειώνει με την έννοια της βίας. “Διδάσκει” τα παιδιά ότι τα προβλήματα λύνονται με έντονο τρόπο και ότι ο δυνατός μπορεί να καταπιέζει τον αδύναμο. Αποδυναμώνει την αξία της δημοκρατίας, της ανταλλαγής απόψεων και της ελευθερίας της έκφρασης.  Πληγώνει την αυτοπεποίθηση των παιδιών και μειώνει την αυτοεκτίμηση τους. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου τα παιδιά νιώθουν ότι αξίζουν αυτήν τη μεταχείριση από τους γονείς τους και ότι ευθύνονται για την εξέλιξη των πραγμάτων. Μάλιστα, η σωματική τιμωρία σε συνδυασμό με το συναισθηματικό εκβιασμό και δηλώσεις τύπου: Εάν δεν το κάνεις η μαμά θα κλαίει, θα υποφέρει, θα αρρωστήσει κ.τλ. κόβουν τα φτερά των παιδιών και σημαδεύουν τη ζωή τους για πάντα.

Έχουν περάσει 12 χρόνια από την ίδρυση του Δικτύου και ακόμα δεν έχει γίνει συνείδηση σε όλους του γονείς, ότι το ξύλο δεν κάνει καλό στα παιδιά και ότι οι συνέπειες του είναι επικίνδυνες.  Η σωματική τιμωρία δεν θα εξαλειφθεί πότε, εάν δεν συνειδητοποιήσουμε όλοι όσοι έχουμε την ευθύνη ανατροφής παιδιών, τον πραγματικό πόνο των παιδιών. Αυτές οι συμπεριφορές βλάπτουν την ψυχική και σωματική τους υγεία και συγχρόνως παραβιάζουν το δικαίωμα τους στην ίση και ασφαλή προστασία.

Γιατί όμως είναι τόσο δύσκολο να σταματήσουμε να χτυπάμε τα παιδιά; 

Σύμφωνα με έρευνα του Δικτύου, ο λόγος είναι ότι πολλοί ενήλικες μπερδεύουν αυτό που μπορούν να κάνουν, με αυτό που πρέπει να κάνουν. Δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι τα παιδιά δεν είναι κτήμα τους και ότι οι αποφάσεις που παίρνουν για εκείνα, θα πρέπει να εντάσσονται σε συγκεκριμένα πλαίσια. Δυσκολεύονται να αποδεχτούν ότι σε μια οικογένεια όλα τα μέλη είναι ισότιμα και έχουν ίδιες ευθύνες, δικαιώματα κι υποχρεώσεις.  Μπορεί η κοινωνία ή τα τηλεοπτικά πρότυπα να αποζητούν την πειθαρχία και να “αποβάλλουν” τα άτακτα παιδιά, οι γονείς όμως θα πρέπει να τα υπερασπίζονται.  Άλλωστε, η συμπεριφορά των παιδιών, είναι καθρέφτης της δικής τους συμπεριφοράς και η αληθινή πειθαρχία δεν βασίζεται στην υπεροχή. Η πειθαρχία είναι αποτέλεσμα κατανόησης,  ανοχής, σεβασμού, υπομονής και αγάπης.

Τα παιδιά όταν γεννιούνται περιμένουν από εμάς να τους διδάξουμε αυτές τις αξίες κι είναι στο χέρι μας να διαμορφώσουμε το χαρακτήρα και τη συμπεριφορά τους. Το ξύλο δεν διαμορφώνει χαρακτήρες, αντίθετα πληγώνει χαρακτήρες και η σωματική τιμωρία δεν είναι μάθημα σωστής συμπεριφοράς, αντίθετα είναι μάθημα επικίνδυνης συμπεριφοράς. Το ξύλο ΔΕΝ βγήκε από τον παράδεισο. Κι εάν βγήκε, όπως λέει κι ο αγαπημένος σε όλους μας Ευγένιος Τριβιζάς, ήρθε η ώρα να το επιστρέψουμε πίσω.