Πώς με έκανε ο θηλασμός, να χάσω τον εαυτό μου
ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ ΘΗΛΑΣΜΟΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΧΕΣΕΙΣ

Πώς με έκανε ο θηλασμός, να χάσω τον εαυτό μου

April 2, 2021

author:

Parenting.gr

Πώς με έκανε ο θηλασμός, να χάσω τον εαυτό μου

Μπήκα στη μάχη του θηλασμού και έχασα. Με κέρδισε. Έχουν περάσει τόσα χρόνια και ακόμα το λέω και κάτι σπάει μέσα μου. Ήμουν από τις φανατικές θαυμάστριες του θηλασμού και δε δεχόμουν άλλη γνώμη. Το θεωρούσα και ακόμα το θεωρώ μια όμορφη και φυσική διαδικασία. Το χειρότερο ήταν ότι χαρακτήριζα και κατηγορούσα άλλες μαμάδες που είτε δεν ήθελαν είτε δε μπόρεσαν. Είχα πάντα ένα σχόλιο ή μια κρυφή σκέψη τύπου Δεν προσπάθησε, δεν κατάλαβε, δεν τη νοιάζει.

Και φτάνει η στιγμή που μένω έγκυος, τα νέα έρχονται μαζί με το ευρώ. Ήταν Γενάρης του 2002. Παρακολουθώ πλήθος σεμιναρίων για το φυσιολογικό τοκετό και φυσικά το θηλασμό. Μολονότι νομίζω ότι τα ξέρω όλα, μαζεύω πληροφορίες από παντού και νιώθω έτοιμη. Ή μάλλον νιώθω ότι όλες οι γυναίκες πρέπει να είναι έτοιμες για κάτι που επιτάσσει η φύση. Και τη συγκλονιστική στιγμή που μου φέρνουν το παιδί μου για να το ταΐσω για πρώτη φορά, δε μπορώ.

Λες και το μυαλό δε δίνει εντολή στο κορμί. Λες και δε θέλει να συνεργαστεί. Αλλάζω θέση, ξανά αλλάζω θέση, αλλάζω χέρι, βάζω μαξιλάρια και αντί για γαλήνη έρχεται ο πόνος. Η θεωρία λέει ότι δεν πρέπει να πονάει μια φυσιολογική διαδικασία αλλά πονάω αφόρητα. Έχω σοκαριστεί τόσο πολύ που έχει κλειδώσει το σώμα σουΧαλάρωσε, μου λέει η μαία και εγώ ουρλιάζω. Η κόρη μου κλαίει σπαρακτικά. Είτε γιατί πεινάει είτε γιατί φοβάται. Κλαίω κι εγώ. Η πρώτη ημέρα χάνεται.

Τις επόμενες 2 ημέρες στο μαιευτήριο αντί να χαίρομαι την πιο όμορφη στιγμή της ζωής μου, κλαίω σπαρακτικά από την απογοήτευση. Ζηλεύω την κοπέλα στο διπλανό κρεβάτι που ταΐζει το μωρό της. Έχω χάσει το μυαλό μου. Η πρώτη μάχη χάνεται. Θα πάμε σπίτι, θα χαλαρώσεις και θα τα καταφέρεις , μου λέει ο άντρας μου. Μην αγχώνεσαι. Δεν έγινε και τίποτα. Αυτό το “δεν έγινε και τίποτα”, μου καρφώνεται στο μυαλό. Φυσικά κι έγινε, αρχίζω να φωνάζω. Το παιδί θα αρρωσταίνει, θα πάθει αλλεργίες, δε θα μεγαλώσει, δε θα γίνει έξυπνο και άλλα πολλά.

Η προσπάθεια να επιτύχω το σκοπό μου, έχει γίνει πιο σημαντική από τον ίδιο το σκοπό. Αλλάζω γιατρό, αλλάζω μαία, αλλάζω διατροφή, δοκιμάζω ειδικό τσάι, πίνω λίτρα νερό, νοικιάζω θήλαστρο και έτσι περνάνε σχεδόν ένας μήνας. Μέχρι που καταλαβαίνω ότι δεν θα τα καταφέρω και μισώ τον εαυτό μου. Ακόμα και σήμερα, που η κόρη μου είναι ολόκληρη κοπέλα, όταν αρρωσταίνει σκέφτομαι αν είχα θηλάσει μπορεί να μην αρρώσταινε. Μέχρι και σήμερα! Το γεγονός ότι δεν μπόρεσα να προσφέρω στο παιδί μου αυτό που εκείνη περίμενε από εμένα, με τσάκισε. Με έκανε να νιώσω λίγη. Τοποθέτησε στο μυαλό μου την ταμπέλα “κακή μητέρα”. Ξαφνικά βρέθηκα να παλεύω και να χάνω έναν αγώνα που ήθελα να κερδίσω.

Συμπέρασμα

Έφταιγε το μυαλό μου κι όχι το σώμα μου. Δεν χαλάρωσα ούτε μία στιγμή για να αφήσω τη διαδικασία να έρθει από μόνη της. Δεν άκουγα κανέναν και δε δεχόμουν καθοδήγηση. Μολονότι προσφέρθηκαν πολλοί άνθρωποι να με βοηθήσουν, δεν ήμουν σε θέση να δεχτώ βοήθεια. Είχα κλειδώσει.

Αποτέλεσμα

Το παιδί μου είναι υγιέστατο, πανέξυπνο και χωρίς αλλεργίες. Εγώ εξελίχτηκα σε μία αρκετά καλή μητέρα και απολαμβάνω να βλέπω την κόρη μου να μεγαλώνει. Κι αν καμιά φορά μαλώνουμε και θέλει να με πειράξει μου λέει γελώντας: Δε μπορώ να τα κάνω όλα σωστά ρε μαμά, εγώ δε θήλασα!

Ιωάννα Α.