Ποια είναι η καλύτερη ηλικία για να ξεκινήσει το παιδί τον παιδικό σταθμό
ΝΗΠΙΟ ΠΑΙΔΙ

Ποια είναι η καλύτερη ηλικία για να ξεκινήσει το παιδί τον παιδικό σταθμό

April 25, 2017

author:

Parenting.gr

Ποια είναι η καλύτερη ηλικία για να ξεκινήσει το παιδί τον παιδικό σταθμό

Το πιο συνηθισμένα θέματα που σας απασχολούν, αυτήν την εποχή, εάν έχετε μικρά παιδιά και προσπαθείτε να προγραμματιστείτε είναι : Γιατί να πάτε τα παιδιά σας στον παιδικό σταθμό; Ποια είναι η καλύτερη ηλικία για να πάτε τα παιδιά στον παιδικό σταθμό; και φυσικά Τι πρέπει να προσέξετε όταν επιλέγετε παιδικό σταθμό για το παιδί σας;

Όλα τα παραπάνω είναι σημαντικά ζητήματα τα οποία θα ορίσουν την καθημερινότητά σας και θα αλλάξουν τη ζωή του παιδιού.  Η πρώτη φορά στον παιδικό σταθμό είναι επί της ουσίας η πρώτη φορά που το μωρό σας θα φύγει από το προστατευμένο οικείο οικογενειακό περιβάλλον και θα κληθεί να σταθεί “μόνο” του και “αυτόνομο” σε έναν  καινούργιο και ξένο χώρο.  Είναι οι στιγμές που θα πρέπει να συναναστραφεί ανθρώπους και να κερδίσει την αγάπη και τη συμπάθεια τους. Γιατί την αγάπη της γιαγιάς και του παππού ή της θείας και του θείου την έχει εξασφαλίσει πριν ακόμα γεννηθεί και χωρίς κανένα κόπο. Είναι οι στιγμές που για πρώτη φορά  θα αναγκαστεί να “επιβάλει” τον εαυτό του στην ομάδα και να σταθεί ισότιμα ανάμεσα στα μέλη της, όποια κι είναι η ηλικία τους.

Κι ενώ τα ερωτήματα σχετικά με την αναγκαιότητα της ένταξης ενός παιδιού στο παιδικό σταθμό ή τα πλεονεκτήματα της εμπειρίας του παιδικού σταθμού για το παιδί, βρίσκουν πληθώρα κοινών απαντήσεων, οι γνώμες σχετικά με την κατάλληλη ηλικία που θα πρέπει να ξεκινήσει ένα παιδί να πηγαίνει στον παιδικό σταθμό δεν είναι ξεκάθαρες.

Μολονότι παίζει μεγάλο ρόλο η ανάπτυξη του παιδιού, οι κοινωνικές του δεξιότητες και ο χαρακτήρας του,  σε γενικές γραμμές δεν κρίνεται απαραίτητη η πρώιμη ένταξη του, δηλαδή πριν τη συμπλήρωση των δύο ετών, σε σχολικό περιβάλλον και πρόγραμμα. Σε αυτήν την ηλικία, τα παιδιά δεν μπορούν να διαδράσουν και γενικά επιλέγουν την ατομική ενασχόληση. Με πιο απλά λόγια, εάν βάλεις μαζί δυο παιδιά αυτής της ηλικίας, το αποτέλεσμα θα είναι να βρίσκονται στον ίδιο χώρο αλλά να παίζουν μόνα τους. Κάθε ένα με το παιχνίδι του.  Συνεπώς, δεν επιτυγχάνεται η κοινωνικοποίηση τους που αποτελεί μεγάλο στόχο για όλους τους γονείς. Επίσης, σε αυτήν την ηλικία ο αποχωρισμός είναι πιο δύσκολος (ίσως και πιο σκληρός) για τα παιδιά γιατί δεν είναι ακόμα ψυχικά αυτόνομα. Έχουν ανάγκη αμεσότερης και πιο εξατομικευμένης φροντίδας, που όσο κι αν προσπαθούν οι υπεύθυνοι ενός παιδικού σταθμού, δε μπορούν να προσφέρουν. Τέλος, το ανοσοποιητικό τους σύστημα  δεν είναι ακόμα αρκετά δυνατό για να αντέξει τις ιώσεις και λοιμώξεις που “κυκλοφορούν” στους κλειστούς και γεμάτους παιδιά χώρους, με αποτέλεσμα να ασθενούν συνεχώς.

Μετά όμως την ηλικία των 2 ετών και ιδανικά γύρω στα 2,5, τα παιδιά αρχίζουν να έχουν την ανάγκη και ικανότητα διάδρασης με συνομηλίκους τους και θέλουν να παίρνουν μέρος σε περισσότερες και πιο ενδιαφέρουσες  δραστηριότητες από αυτές που μπορεί να βρουν στο σπίτι. Επίσης, η ηλικία τους θεωρείται κατάλληλη για να “εκπαιδευτούν” στη συνεργασία και την ομαδικότητα. Μπορούν και θέλουν να ανήκουν σε ομάδα με κοινά χαρακτηριστικά, έχουν τη δυνατότητα να μάθουν να σέβονται τους άλλους, να υπακούν σε κανόνες και να ακολουθούν ένα συγκεκριμένο δομημένο πρόγραμμα. Βρίσκονται στη σωστή στιγμή για να αναπτύξουν τις νοητικές του δεξιότητες, να εμπλουτίσουν το λεξιλόγιο τους, να ανακαλύψουν τα ταλέντα τους  και να γυμνάσουν τη φαντασία τους. Επίσης, είναι συναισθηματικά ώριμα για να δημιουργήσουν φιλικούς δεσμούς και να νιώθουν ότι τα αγαπούν και ότι ανήκουν. Μπορούν πια να συνεργαστούν και να συνυπάρξουν.

Ιδανικά λοιπόν, μια οικογένεια θα πρέπει να κρατήσει στο σπίτι το παιδί της μέχρι να συμπληρώσει τα 2,5 χρόνια, γεγονός που σημαίνει ότι η μητέρα δεν θα πρέπει να εργάζεται ή ότι θα υπάρχει διαθέσιμη (και δραστήρια) full-time γιαγιά για να αναλάβει τη φύλαξη.  Όπως φαντάζεστε, οι σύγχρονοι ρυθμοί της ζωής κι οι αυξημένες οικονομικές ανάγκες της εποχής, δεν επιτρέπουν αυτήν την πολυτέλεια.   Πολλοί γονείς αναγκάζονται να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο πολύ νωρίτερα από όσο θα ήθελαν και γεμίζουν οι ίδιοι με ενοχές και ανασφάλεια. Συναισθήματα που μπορεί  άθελα τους να μεταφέρουν και στο παιδί, κάνοντας τη διαβίωση του στο σχολείο ακόμα δυσκολότερη. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα πρέπει να συμβαίνει αυτό και κυρίως δεν θα πρέπει αυτή η “στενοχώρια” να περνά στα παιδιά που έχουν ούτως ή άλλως επιβαρυμένη ψυχολογία, λόγω του αποχωρισμού. Οι γονείς που βιώνουν μια τέτοια κατάσταση, θα πρέπει να βγάλουν από τους ώμους τους τις ενοχές και να κατανοήσουν ότι είναι εξωτερικοί οι παράγοντες που τους επέβαλαν αυτήν την απόφαση.  Θα πρέπει να απολαμβάνουν τον χρόνο που είναι με τα παιδιά τους και να τα γεμίζουν “εξωσχολικές” εμπειρίες .

Τέλος, θα πρέπει να έχουμε στο νου μας, ότι κάθε παιδί είναι διαφορετικό και ότι έχει το δικό του χαρακτήρα και το δικό του ταμπεραμέντο. Κανένας κανόνας δεν είναι ισχυρότερος από ένα ευτυχισμένο και ευχαριστημένο παιδί όταν επιστρέφει σπίτι.