Μεγαλώνοντας τη γενιά του "Mind your own business"
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΧΕΣΕΙΣ

Μεγαλώνοντας τη γενιά του “Mind your own business”

October 19, 2016

author:

Parenting.gr

Μεγαλώνοντας τη γενιά του “Mind your own business”

Δεν ξερώ γιατί δεν τρόμαξα όταν είδα τις ομολογουμένως σκληρές εικόνες από το σχολείο της Κύπρου όπου κοπέλες χτυπούσαν μία συμμαθήτρια τους, η οποία απλά καθόταν στην καρέκλα. Δεν με απασχόλησε ούτε η αιτία ούτε η αφορμή. Ένιωσα λες και έβλεπα μια ταινία ή άλλο ένα επεισόδιο σίριαλ τύπου CSI λίγο πριν έρθουν τα συνεργεία με τους όμορφους ηθοποιούς.

Κι ας ήταν κορίτσια που χτυπιόντουσαν, κι ας ήταν τρεις εναντίον ενός, κι ας ήταν εν ώρα σχολείου, κι ας ήταν τόσο άγριες εικόνες. Tο κορίτσι δεχόταν γροθιές στο κεφάλι και το πρόσωπο χωρίς να μπορεί να αντιδράσει. Κι όλα αυτά συνέβαιναν μπροστά στα μάτια των συμμαθητών τους.

Αυτό με τρόμαξε: η αδιαφορία των υπολοίπων.
Το μόνο που έκαναν ήταν να τραβούν βίντεο για να απαθανατίσουν τη στιγμή. Μια στιγμή που θα μπορούσε να οδηγήσει σε κανονικό θάνατο. Το σκέφτομαι και το ξανασκέφτομαι και δεν μπορώ ακόμα να το πιστέψω.

Είμαι βέβαιη πως τα ίδια παιδιά έστειλαν υποστηρικτικά μηνύματα στην οικογένεια του Βαγγέλη Γιακουμάκη όταν έμαθαν για το θάνατό του, χρωμάτισαν το προφίλ τους όταν έγιναν τα τρομοκρατικά χτυπήματα στη Γαλλία και κατέβηκαν στους δρόμους την Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Bullying. Όταν όμως συνέβη δίπλα τους το “κακό”, έκαναν πίσω.

Προφανώς δεν φταίνε τα παιδιά που δεν αντέδρασαν. Τα παιδιά είναι έρμαια αυτών που τα μεγαλώνουν και διαμορφώνουν τους χαρακτήρες τους. Εμείς αποφασίσαμε να μεγαλώσουμε τη γενιά του “Mind your own business” που λένε και στο χωριό μου. Εμείς μάθαμε τα παιδιά να μην ακουμπάνε το πρόβλημα αλλά εάν χρειαστεί να μιλούν για αυτό στο social media με πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Εμείς τα αφήσαμε να παρατηρούν τις ζωές των άλλων και όταν βαριούνται να τις κάνουν delete. Εμείς οι μεγάλοι, οι γονείς, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές.

Και ξέρεις με ποιό τρόπο; Κάνοντας ακριβώς το ίδιο. Έλα μωρέ, τί ανάγκη έχει αυτός; Σιγά μην ασχοληθούμε με τους βολεμένους  και τους τακτοποιημένους.  Γιατί εμάς δεν μας κόψανε τη σύνταξη; Άσε να πονέσει λίγο και ο γείτονας και η κατσίκα του και άλλα σχετικά.

Προσωπικά πιστεύω ότι ούτε τα παιδιά που έφτασαν να σηκώσουν χέρι σε μια συνομήλικη τους με τέτοιο μένος έχουν ευθύνη. Ποιός ξέρει τί βλέπουν στο σπίτι τους; Ποιός ξέρει πώς ορίζεται στη δικιά τους οικογένεια ο δυνατός και ο νταής. Ποιός ξέρει με πόση αγένεια απευθύνονται  οι γονείς τους στο δάσκαλο ή στον οδηγό στο δίπλα αυτοκίνητο; Ποιός ξέρει αν τα έχουν αγκαλιάσει ή εαν τους έχουν πει μια γλυκιά κουβέντα. Έστω μία φορά.

Συχνά ξεχνάμε ότι τις κοινωνίες τις φτιάχνουν οι άνθρωποι και τους ανθρώπους τους φτιάχνουμε εμείς. Και φυσικά κάθε κοινωνία έχει τα παιδιά που της αξίζουν.