"Κάνε τουλάχιστον ένα άθλημα!" κι άλλες καταπιεστικές συμβουλές της μητέρας μου
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΧΕΣΕΙΣ

“Κάνε τουλάχιστον ένα άθλημα!” κι άλλες καταπιεστικές συμβουλές της μητέρας μου

May 30, 2019

author:

Parenting.gr

“Κάνε τουλάχιστον ένα άθλημα!” κι άλλες καταπιεστικές συμβουλές της μητέρας μου

Καλά δε μπορείς να κάνεις τουλάχιστον ένα άθλημα;  Δεν μπορώ να μετρήσω πόσες φορές, έχω ακούσει αυτή τη φράση στη ζωή μου.

Από 5 χρονών, η μητέρα μου, προπονήτρια τένις στο επάγγελμα και πρότυπο fitness, ξεκίνησε να με πηγαίνει από τη μια δραστηριότητα στην άλλη, προκειμένου να βρώ αυτό που μου αρέσει.

Η διαδικασία ήταν μαρτυρική.

Εγω δεν ένιωθα, ούτε ήμουν το δραστήριο και αθλητικό παιδί που μπορείς να το φέρεις αντιμέτωπο με οποιαδήποτε πρόκληση και εκείνο να αντεπεξέλθει. Αντίθετα, καταπιεζόμουν αφάνταστα αλλά ο “υπερβάλλων ζήλος” της μητέρας μου δεν την άφηνε να το δει.

Παρατηρούσα με μεγάλο ενδιαφέρον (και απορία) τα υπόλοιπα παιδιά γύρω μου, που φαινόντουσαν ενθουσιασμένα, βούταγαν μέσα στην πισίνα ξανά και ξανά, και ένιωθαν άνετα και φιλόξενα στην ομάδα που ανήκαν ενώ εγώ ένιωθα μία ξένη.

Ήθελα να μιλάω για τηλεόραση, για μαθήματα, για ταινίες ενώ όλοι ήθελαν απλά να είναι καλοί σε αυτό που κάνανε και να αθλούνται.

Πριν από κάθε μάθημα το στομάχι μου σφιγγόταν και όταν τέλειωνε ένιωθα μια ανακούφιση. Μα γιατί έπρεπε να περνάει ένα παιδί αυτό το μαρτύριο δυο φορές την εβδομάδα, μου λέτε;

Αλλά η μητέρα μου επέμενε, πρέπει να αθλείσαι!

Πέρασα από μπαλέτο, ποδόσφαιρο, κολύμβηση, μπάσκετ, βόλλευ και κατέληξα φυσικά στο τένις.

Όταν ξεκίνησα στα 8 πλέον μου χρόνια, ήταν το πρώτο άθλημα που ένιωσα ότι μπορώ να ταιριάξω. Για πρώτη φορά, το σώμα μου και το μυαλό μου συντονιζόντουσαν και μπορούσα να κάνω με επιτυχία αυτά που μου λένε. Παρόλα αυτά, συνέχιζα να βαριέμαι φριχτά αλλά η πίεση και η επιμονή της μητέρας μου με ανάγκαζαν να πηγαίνω σε όλα τα μαθήματα.

Είναι αδύνατον να θυμηθώ πόσους τσακωμούς είχαμε για το εάν θα πάω ή όχι, γιατί δεν γίνομαι φίλη με τα παιδιά να παίζω τα Σάββατα και τις Κυριακές, γιατί δεν κατεβαίνω στους αγώνες και γιατί ενώ έχω ταλέντο δεν το κυνηγάω. Στο μοναδικό μάθημα που κάναμε μαζί, σταματήσαμε στην μισή ώρα γιατί αλλιώς θα της πέταγα την ρακέτα στο κεφάλι. Το παραμικρό σχόλιο με θύμωνε, ένιωθα ότι μου τόνιζε τα λάθη μου, τους τρόπους που την έχω απογοητεύσει ξανά και ξανά.

Σιγά σιγά, η αγάπη μου για το άθλημα άρχισε να καλύπτεται από το μίσος μου για το περιβάλλον, την εμμονή της μητέρας μου να γίνω και εγώ μέρος της ομάδας και την ανταγωνιστικότητα.

Στα 17 άσκησα βέτο και δεν ξαναέπιασα ρακέτα στα χέρια μου για 4 χρόνια. Όλα αυτά τα χρόνια, η ερώτηση πότε θα παίξω κανένα “τενισάκι”, δεν έλειπε από τις συζητήσεις μας και η αντίδραση μου κάθε φορά ήταν επιθετική. Όταν πια, ήμουν στο 3ο έτος στο Πανεπιστήμιο κάτι φίλοι μου συνέστησαν μια ακαδημία τένις που παίζουν φοιτητές.

Αποφάσισα να ξαναδοκιμάσω, χωρίς όμως να το πω στην μητέρα μου. Όταν πια κατάλαβα γιατί ο αθλητισμός είναι σημαντικός και πόσα μπορεί να προσφέρει, συζήτησα με τη μητέρα μου και βρήκα το θάρρος να της εξηγήσω πως το λάθος της ήταν που προσπαθούσε να το πιέσει να βγεί από μέσα μου ενώ έπρεπε να το ανακαλύψω μόνη μου.

Η αγάπη για την άθληση ήρθε όταν επιτέλους ένιωσα άνετα. Ήξερα πλέον το σώμα μου και τα παιδιά δεν με έκριναν για το εάν παίζω καλά ή για το εάν θα παίξω μαζί τους στον ελεύθερο μου χρόνο και έτσι περνούσα καλά.

Με τη μητέρα μου δεν παίζω αλλά την αφήνω να έρχεται στους αγώνες, με την υπόσχεση όμως ότι δε θα σχολιάζει!

Originally posted 2017-01-09 11:01:43.