Είναι ανησυχητικό αν περπατάει στις μύτες των ποδιών;
ΠΑΙΔΙ

Είναι ανησυχητικό αν περπατάει στις μύτες των ποδιών;

September 26, 2017

author:

Parenting.gr

Είναι ανησυχητικό αν περπατάει στις μύτες των ποδιών;

Τα περισσότερα παιδιά κάποια στιγμή περπατούν κυρίως στις μύτες των ποδιών τους. Συνήθως όταν αρχίζουν να περπατούν όπου και πιάνονται από διάφορα έπιπλα ή όταν τα πέλματά τους είναι γυμνά στο έδαφος. Άλλες φορές όταν τα κοριτσάκια προσποιούνται πως είναι μπαλαρίνες ή πριγκίπισσες. Συχνά το κάνουν για πλάκα και περιστασιακά. Σε γενικές γραμμές οι ειδικοί απαντούν πως δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας αν ένα παιδί ως τα 2 του χρόνια περπατά στις μύτες των ποδιών του.

Όμως υπάρχουν περιπτώσεις όπου ο γιατρός θα πρέπει άμεσα να ενημερωθεί.

Όταν το παιδί περπατάει στις μύτες τον περισσότερο χρόνο του. Όταν το μυικό του σύστημα δείχνει ατροφικό. Όταν ενώ περπατάει δείχνει να χάνει την ισορροπία του ή να μην έχει προσανατολισμό. Όταν είναι δειλό και αμήχανο το περπάτημά του. Ειδικά τα πρώτα χρόνια της ζωής τους, τα παιδιά παραείναι ριψοκίνδυνα. Η εικόνα ενός παιδιού που φοβάται να περπατήσει ή να τρέξει, σημαίνει πως κάτι άλλο δεν πηγαίνει καλά. Ακόμη, ανησυχητικό είναι όταν το παιδί δείχνει να μην μπορεί να κρατήσει το βάρος του στο έδαφος.

Τι μπορεί να συμβαίνει όταν ένα μεγαλύτερο από 2 ετών παιδί περπατά στις μύτες των ποδιών του; Πιθανόν υπάρχει ένα κινητικό πρόβλημα που να διορθώνεται με φυσικοθεραπείες. Σε σοβαρότερες περιπτώσεις όμως, κάτι τέτοιο μπορεί να οφείλεται σε κινητική διαταραχή εξαιτίας μερικής εγκεφαλικής παράλυσης. Επίσης, το περπάτημα στις μύτες σχετίζεται με την καθυστέρηση στην ομιλία και τον αυτισμό. Κάπως έτσι κρίνεται αναγκαίο να αξιολογηθεί η συνολική εικόνα του παιδιού από τους ειδικούς. Ο γιατρός για παράδειγμα μπορεί να διαπιστώσει ότι το παιδί έχει καλό μυϊκό τόνο, ο αστράγαλός του ανταποκρίνεται σε ένα εύρος κινήσεων και είναι αρκετά κοινωνικό. Με αυτόν τον τρόπο αποκλείεται ο αυτισμός, η εγκεφαλική παράλυση και άλλα τέτοια σοβαρά προβλήματα. Ο γιατρός θα διαγνώσει αν το παιδί χαρακτηρίζεται από ιδιοπαθές περπάτημα στις άκρες των δαχτύλων, κάτι που σταματά να κάνει το παιδί στο πέρασμα του χρόνου.