Διεθνής Ημέρα της Οικογένειας, χωρίς οικογένεια
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Διεθνής Ημέρα της Οικογένειας, χωρίς οικογένεια

September 27, 2020

author:

Parenting.gr

Διεθνής Ημέρα της Οικογένειας, χωρίς οικογένεια

Η Διεθνής Ημέρα Οικογένειας γιορτάζεται ετησίως και αποτελεί αφορμή για να εκφράσουμε την αγάπη μας προς τους οικείους μας, να νιώσουμε ασφάλεια και θαλπωρή μέσα στο οικογενειακό μας περιβάλλον και να συγκινηθούμε με μικρές ιστορίες από το παρελθόν.

Εμένα όμως το μυαλό μου, πάντοτε αυτήν την ημέρα, σταματά στα παιδιά χωρίς οικογένεια. Στα παιδιά που η ζωή και οι συγκυρίες, τα τοποθέτησαν σε κλειστές μονάδες προστασίας ή ιδρύματα ή παιδικά χωριά ή οικοτροφεία ή όπως αλλιώς τα ονομάζει ο καθένας.
Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι οι χώροι αυτοί δεν φιλοξενούν ορφανά παιδιά, καθώς όπως αναφέρει η κυρία Ελένη Αγάθωνος (Δρ. Ψυχολογίας κι Εμπειρογνώμων Παιδικής Προστασίας) στην Ελλάδα υπάρχουν λίγες περιπτώσεις ορφανών, και από τους δυο γονείς, παιδιών. Κι αυτές οι περιπτώσεις προωθούνται άμεσα για υιοθεσία από τους σχετικούς φορείς.

Πρόκειται για παιδιά που έχουν βιώσει εκμετάλλευση, παραμέληση, εγκατάλειψη και βία στο λεγόμενο «οικογενειακό» τους περιβάλλον. Η οικογένεια υπάρχει αλλά είναι σαν ένα δηλητήριο που στάζει λίγο λίγο μέσα στην ψυχή τους αλλοιώνοντας την καθημερινότητας τους. Πρόκειται για  οικογένεια που αντί για ασφάλεια έγινε απειλή και εγκατάλειψη. Πρόκειται για οικογένεια που επέλεξε να γίνει πόνος στο σώμα και στην ψυχή των παιδιών της.

Κι όμως τα παιδιά και ιδιαίτερα τα μικρότερα σε ηλικία , κρατούν την εικόνα της μητέρας τους ως κάτι ιδανικό. Δικαιολογούν τα λάθη της και παίρνουν πάνω τους την ευθύνη για τη συμπεριφορά της. Προσπαθούν να κερδίσουν την αγάπη της καθώς πιστεύουν ότι κάποια δική τους πράξη την οδήγησε μακριά τους.

shutterstock_186037847

Έκανα δίαιτα όλες τις ημέρες μέχρι να ξαναέρθει η μάνα μου να με δει στο Ίδρυμα. Φορούσα το πιο όμορφο φόρεμα που είχα και χτένιζα τα μαλλιά μου όπως της άρεσαν. Πίστευα ότι θα δει πόσο όμορφη είχα γίνει και θα με πάρει πίσω στο σπίτι, δήλωνε η φίλη μου Μαρία Α. σε μια δημοσιογράφο του mega περιγράφοντας την παιδική ζωή της σε ένα οικοτροφείο. Αλλά εκείνη δεν ερχόταν, άλλες μαμάδες ερχόντουσαν!    

Σκέψου πόσο σκληρό είναι να σε απορρίπτει αυτός που σε δημιούργησε. Αυτός που αποφάσισε να σου δώσει ζωή, σε κράτησε μέσα του 9 δύσκολους μήνες, πόνεσε για να σε φέρει στον κόσμο και την ίδια στιγμή σταμάτησε να σε βλέπει με συμπάθεια.

Τα παιδιά που έχουν ζήσει την παιδική τους ηλικία παλεύοντας να κερδίσουν την αγάπη των γονιών τους, συνήθως γίνονται παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση, που δυσκολεύονται να δημιουργήσουν δικούς  τους οικογενειακούς δεσμούς.  Οι χώροι φιλοξενίας παιδιών στην προσπάθεια τους να αποτρέψουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο, δημιουργούν ομάδες υποστήριξης και με τη συμμετοχή ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών, φροντίζουν για την επούλωση των «ανοιχτών πληγών» και την επανένωση των οικογενειών.

Στόχος τους είναι τα παιδιά να μεγαλώνουν σε οικογενειακό περιβάλλον, μακριά από την ομαδική ιδρυματική ζωή, που ακόμα κι αν δεν έχει ούτε ένα ψεγάδι, δεν είναι η μικρή τους οικογένεια. Δεν είναι  το βραδινό φιλί του πατέρα τους όταν τα σκεπάζει πριν κοιμηθούν.

Για αυτό σε ορισμένες περιπτώσεις (αν και εφόσον δεν υπάρχουν περιοριστικά μέτρα) οι κοινωνικοί λειτουργοί οργανώνουν επισκέψεις, κοινές συναντήσεις εντός και εκτός των χώρων προστασίας και στη συνέχεια διανυκτερεύσεις στο σπίτι.

shutterstock_291653849

Κάθε ιστορία όμως είναι μοναδική, γι’ αυτό σας εύχομαι να μη δείτε ποτέ ένα 6χρονο κοριτσάκι με τη μικρή του βαλίτσα να περιμένει για ώρες στην είσοδο τη μαμά του. Να αρνείται να φύγει μέχρι αργά τη νύχτα γιατί πιστεύει ότι δε θα το ξεχάσει και θα έρθει. Σας εύχομαι να μην δείτε ποτέ την απογοήτευση αλλά και την απορία στα μάτια αυτού του παιδιού όταν ρωτάει Τι έκανα λάθος και δεν ήρθε; Σας εύχομαι να μην χρειαστεί να την πάρετε τηλέφωνο και να τη βρείτε λιώμα από το ποτό σε κατάσταση που δε θυμάται αν έχει παιδιά και εύχομαι να βρείτε τη ψυχραιμία να σκεφτείτε ότι ο αλκοολισμός είναι ασθένεια και ότι πρέπει να είμαστε επιεικείς με αυτή τη γυναίκα.

Σας εύχομαι, όμως, ολόψυχα να δείτε έναν πατέρα να καταφέρνει να βγαίνει νικητής από το πρόγραμμα τοξικοεξάρτησης του ΚΕΘΕΑ, να τελειώνει το μεταβατικό σχολείο, να βρίσκει δουλειά και να κερδίζει πίσω τη ζωή και τα παιδιά του. Η ικανοποίηση που θα νιώσετε και η ελπίδα που θα γεννηθεί μέσα σας δεν περιγράφονται με λόγια.

Είναι δύσκολο να κατανοήσουμε τους λόγους που μετατρέπουν τους γονείς σε εχθρούς των παιδιών τους και ακόμα δυσκολότερο να τους αντιμετωπίσουμε όταν γινόμαστε εμείς γονείς. Πόσο μάλλον όταν έχουμε κλάψει πάνω από αρνητικά τεστ εγκυμοσύνης, έχουμε γεμίσει ορμόνες και φάρμακα ή έχουμε μείνει στο κρεβάτι 9 ολόκληρους μήνες.
Προφανώς υπήρξαν κι εκείνοι ήρωες σε ένα παραμύθι με κακό τέλος και προφανώς δεν μπόρεσαν να ξαναγράψουν την ιστορία με καλό τέλος.

Σήμερα, ημέρα που είναι, ας ευχηθούμε να μην περιμένει άδικα κανένα παιδάκι με τη μικρή του βαλίτσα και κάποια μαμά να προσέξει το όμορφο φόρεμα της κόρης της και να την πάρει σπίτι… και να ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Γράφει η Νότα Μπούμπαλου, μαμά του μικρού Γιώργου…

Originally posted 2016-05-14 16:51:51.