Γιατί δεν στολίζουν πια τα παιδιά τον Επιτάφιο;
ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Γιατί δεν στολίζουν πια τα παιδιά τον Επιτάφιο;

April 7, 2017

author:

Parenting.gr

Γιατί δεν στολίζουν πια τα παιδιά τον Επιτάφιο;

Το Πάσχα, σχεδόν πάντα, πηγαίναμε στο νησί, στο σπίτι που είχε μεγαλώσει ο παππούς μου. Κι εγώ και η αδερφή μου το περιμέναμε με ανυπομονησία και είχαμε μεγάλη χαρά. To νησί ήταν ήσυχο και δεν είχε πολύ κόσμο αλλά είχε τους φίλους των διακοπών, τους οποίους βλέπαμε μόνον εκεί. Εκείνοι περίμεναν τη δική μας “φασαρία” κι εμείς περιμέναμε τη δική τους “φασαρία”. Φορτώναμε το αμάξι με όλα τα Πασχαλινά καλά και με ιδιαίτερη προσοχή βάζαμε στο πιο σκιερό σημείο του αυτοκινήτου τις λαμπάδες μας. Η αλήθεια είναι ότι δεν καταφέρναμε πάντα να φτάσουμε στην εκκλησία με το κερί ολόκληρο ή ίσιο, αλλά είχε και αυτό την πλάκα του.

Τις αγαπούσαμε τις Πασχαλινές διακοπές γιατί όλες τις ημέρες μας αφήνανε να μένουμε ξύπνιες μέχρι πολύ αργά το βράδυ. Τη Μ. Πέμπτη στολίζαμε τον Επιτάφιο, τη Μ. Παρασκευή τον ακολουθούσαμε και τον καμαρώναμε, κερδίζοντας(στο μυαλό μας) πάντα στο “διαγωνισμό” με τις άλλες ενορίες, το Μ. Σάββατο πηγαίναμε στην Ανάσταση και την Κυριακή του Πάσχα είχαμε γλέντι για τη γιορτή του θείου Λάμπρου. Αν τύχαινε και την επόμενη ημέρα του Αγίου Γεωργίου, τα γλέντια συνεχίζονταν ακάθεκτα γιατί είχαμε πολλούς Γιώργηδες στο σόι.

Η πιο ξεχωριστή στιγμή όμως ήταν το στόλισμα του Επιταφίου. Κορίτσια (κυρίως) αλλά και αγόρια ξενυχτούσαμε, αναλαμβάνοντας ο καθένας μια δουλειά. Οι πιο μεγάλοι έδιναν τη βασική ιδέα και εμείς αναλαμβάναμε την εκτέλεση της. Τα λουλούδια τα βρίσκαμε στην εκκλησία καθώς τα είχαν μαζέψει οι ντόπιοι το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης από τους κήπους και τις αυλές των σπιτιών, όσο εμείς οι Αθηναίοι ταξιδεύαμε για να φτάσουμε στο νησί. Θυμάμαι την εκκλησία να μοσχομυρίζει ανοιξιάτικα λουλούδια. Βιολέτες, γαρύφαλλα, τριαντάφυλλα, λεμονανθούς και πασχαλιές. Μα, πόσο όμορφα μυρίζει η πασχαλιά! Ακόμα και σήμερα η μυρωδιά της, με γυρίζει πίσω στα παιδικά μου χρόνια.

Σιγά σιγά, ο ξυλόγλυπτος επιτάφιος “χρωματιζόταν¨και άνθιζε. Να πλέξετε γιρλάντες με άσπρα λουλούδια για να τις βάλουμε επάνω, έλεγαν πάντα οι πιο μεγάλοι, γιατί το επάνω μέρος συμβολίζει τον ουρανό ενώ στο επίπεδο να κάνετε στεφάνια με τα κόκκινο λουλούδια γιατί αυτό συμβολίζει τη Γη. Εκείνα τα χρόνια, δεν καταλάβαινα τη διαφορά, ούτε τον συμβολισμό, αλλά τώρα πια το κατανοώ και πιάνω τον εαυτό μου να προσέχει αυτή τη λεπτομέρεια κάθε χρόνο όταν περνά ο Επιτάφιος. Με άλλα λόγια, κρυφοκοιτάζω όπως κρυφοκοιτάζαμε και τότε τις υπόλοιπες ενορίες.

Περίπου στην εφηβεία, αναλαμβάναμε και τη δουλειά του ντετέκτιβ. Βγαίναμε και κάναμε “κρυφές” επισκέψεις για να δούμε τι είχαν καταφέρει οι υπόλοιποι,  εάν είχαν τελειώσει εγκαίρως ή αν είχαν σκεφτεί κάποια καινούργια ιδέα που εμείς αγνοούσαμε. Μέσα στην ησυχία, ανοίγαμε τη βαριά πόρτα της εκκλησίας και φωνάζαμε: Έχουν βάλει λεμονανθούς, δεν έχουν βάλει κλαδιά, δεν έχουν πλέξει στεφάνια και άλλα. Ησυχία φωνάζανε οι πιο μεγάλοι, αλλά ποτέ δεν αγνοούσαν τα “στοιχεία” που είχαμε συλλέξει και έπαιρναν αμέσως το σχετικό μήνυμα για τη συνέχεια του στολισμού.

Κάτι ακόμα ξεχωριστό της ημέρας ήταν ότι όλα τα παιδιά ερχόμασταν πιο κοντά και γνωριζόμασταν καλύτερα. Έχω ακόμα αγαπημένους φίλους από τότε και μερικά αθώα φλερτ να θυμάμαι. Μετά το τέλος του στολισμού, περπατούσαμε στα ήσυχα δρομάκια για να πάμε σπίτι και τα γέλια μας ξυπνούσανε όλο το νησί. Αλλά κανένας δεν γκρίνιαζε, ούτε μας μάλωνε κι αυτό τώρα μου φαίνεται πολύ συγκινητικό.

Το βράδυ στην περιφορά καμαρώναμε το αποτέλεσμα και ανακοινώναμε τα κατορθώματά μας. Εγώ τις έβαλα τις πασχαλιές στο πλάι, ήταν δική μου ιδέα το στεφάνι, κοίτα πόσο όμορφη γιρλάντα έφτιαξα και κάπως έτσι φτάναμε στην εκκλησία και σβήναμε τα φαναράκια μας.

Πέρσι το Πάσχα, μετά από πολλά χρόνια αποφάσισα να ξαναπάω στο στολισμό έχοντας μαζί μου και έναν μικρό βοηθό, το γιο μου. Του είχα εξηγήσει το έθιμο, και του είχα υποσχεθεί ότι θα κάνει δουλειά και φίλους. Μπαίνοντας στην εκκλησία δεν είχε ούτε ένα παιδί. Μα πού είναι τα παιδιά, ρώτησα τις δραστήριες κυρίες που είχαν ήδη ξεκινήσει. Τα παιδιά; μου είπε η μία κυρία αδιάφορα, σιγά μην χάσουν τη βόλτα τους για να στολίσουν τον Επιτάφιο. Δεν έρχονται τα παιδιά στο στόλισμα του ΕπιταφίουΘύμωσα τόσο πολύ με το γεγονός αλλά και με την αδιαφορία με την οποία μου το είπε που σηκώθηκα κι έφυγα. Από την πόρτα φώναξα  Γι’ αυτό δεν θα γίνει ποτέ όσο όμορφος ήταν παλιά!

Βγαίνοντας έξω υποσχέθηκα στον εαυτό μου και στο παιδί μου, ότι την επόμενη χρονιά η εκκλησία θα γεμίσει παιδικές φωνές και δημιουργικά χέρια και ότι, όσο περνάει από το δικό μου χέρι, δεν θα αφήσω την αδιαφορία των μεγάλων και τη θλίψη της εποχής να “σκοτώσουν” άλλο ένα έθιμο. Καλώς ή κακώς, η εποχή που μας έτυχε να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας είναι δύσκολη αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να παραιτηθούμε και να μην προσπαθήσουμε να την κάνουμε πιο εύκολη. Απλά πρέπει να πιστέψουμε ότι μπορούμε. Άλλωστε,  για να αλλάξει ο κόσμος, θα πρέπει πρώτα από όλα να πιστέψουμε ότι μπορεί να αλλάξει και ύστερα να σκεφτούμε τον τρόπο. Γι΄αυτό κι εγώ πίστεψα ότι θα τα καταφέρω και την επόμενη χρονιά ο Επιτάφιος στολίστηκε κι έγινε όσο όμορφος ήταν παλιά. Η εκκλησία πλημμύρισε παιδικά χεράκια και φρεσκοκομμένα λουλούδια και ένας διαφορετικός αέρας φύσηξε και μας συνεπήρε.

Εύχομαι κι ελπίζω το έθιμο αυτό να συνεχισθεί και αυτό το αεράκι να φυσάει πάντα!